Onze familiestambomen
Aantekeningen
Treffers 60,801 t/m 60,850 van 86,450
| # | Aantekeningen | Verbonden met |
|---|---|---|
| 60801 | rouwbericht | VANDEPUTTE, Godelieve (I7659)
|
| 60802 | rouwbericht | VERHELST, Jenny (I7707)
|
| 60803 | rouwbericht | PAPPIJN, Monique (I7716)
|
| 60804 | rouwbericht | DESRUMAUX, Paul (I7732)
|
| 60805 | rouwbericht | DELPORTE, Cecile (I7733)
|
| 60806 | rouwbericht | DESRUMAUX, Louis (I7736)
|
| 60807 | rouwbericht | MACKENS, José (I7791)
|
| 60808 | rouwbericht | MAES, Etienne Cyrille Emile Achille (I7845)
|
| 60809 | rouwbericht | VERHELST, Jozef (I7850)
|
| 60810 | rouwbericht | MAES, Pierre (I7854)
|
| 60811 | rouwbericht | GELDHOF, Rose Anne (I7971)
|
| 60812 | rouwbericht | DEWAELE, Frans (I8536)
|
| 60813 | rouwbericht | RENARD, Irène (I9697)
|
| 60814 | rouwbericht | MEEZE, Bruno (I9933)
|
| 60815 | rouwbericht | MEEZE, Paul (I10332)
|
| 60816 | rouwbericht | DE WOLF, Diane (I10410)
|
| 60817 | rouwbericht | WIEME, Liliane (I10996)
|
| 60818 | rouwbericht | DE NIL, Godelieve (I12169)
|
| 60819 | rouwbericht | LAPAUW, Marcella (I12590)
|
| 60820 | rouwbericht | DERMAUT, Marcella Magdalena (I12619)
|
| 60821 | rouwbericht | VANDOORNE, Denise (I26509)
|
| 60822 | rouwbericht | MAHIEU, Remi (I13701)
|
| 60823 | rouwbericht - octopus Oostende | CORNETTE, Michel (I313124)
|
| 60824 | rouwbericht achternaam met AU geschreven | DE VLEESCHAUWER, André (I137671)
|
| 60825 | Rouwbericht arijs av/ leac< Echtgenote van Yvon Van den Bosch Lid van de Heemkundigek ring "BODEGHAVE" Geboren te Sint-Kwintens-Lennik op 23 april 1941 en overleden in WZC Quietas te Dilbeek op 7 februari 2025 De uitvaartplechtigheid vindt plaats in de Sint-Gertrudiskerk, Kerkplein te Ternat op ZATERDAG 15 FEBRUARI 2025 om 10u. Samenkomsat an de kerko m 9u45. Irma vindt rust in haar vertrouwde omgeving. Een laatste groet aan Irma kan gebracht worden in rouvvcentrum Huis Arijs, elke werkdag tussen 14u30 - 18u en dit na telefonische afspraak02 58212 91 VOOR ALTIJD IN ONS HART Dit melden u diep bedroefd: Yvon Van den Bosch Paul en Nathalie Van den Bosch- De Clercq Kenneth en Jolien Brent Margot haar echtgenoot haar kind en kleinkinderen Haar broers, zussen. schoonbroers, schoonzussen en hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen De families Goddeau, Van den Bosch, Van der Borght, Devillet Met dank aan dokter W. Ceuppens en het personeel van WZC Quietas te Dilbeek. Rouwadres: Familie Irma Goddeau -Van den Bosch p/a Huis Arijs. Assesteenweg 415 - 1741 Wambeek Online condoleren: www.huis-arijs.be } | GODDEAU, Maria Irma (I185828)
|
| 60826 | rouwbericht BE625+B | LUST, Michel André (I126281)
|
| 60827 | rouwbericht Emiel MAHIEU (officieel Petrus MAHIEU) Petrus MAHIEU | MAHIEU, Emiel (I174485)
|
| 60828 | rouwbericht fb | COPPENS, Wim (I187185)
|
| 60829 | rouwbericht funerarium heymans | AGNEESSENS, Marie Claire (I133647)
|
| 60830 | Rouwbericht Het Nieuwsblad https://nl.wikipedia.org/wiki/Lange_Jojo 1) ‘Brusseleirs’ zwaaien Lange Jojo uit op Grote Markt: “We hebben verdriet, maar hij zou willen dat we blijven feesten” Sarah en Christian Rillaert kwamen naar de Grote Markt om afscheid te nemen van Lange Jojo. — © AMG Brussel - Op de Grote Markt van Brussel werd woensdagavond twee uur lang muziek gespeeld van de overleden zanger Lange Jojo. Heel wat Brusselaars kwamen luisteren en herinneringen ophalen. Onder hen Christian en zijn dochter Sarah, vrienden van de overleden volksfiguur. Amaury Michaux Gisteren om 20:37 • Zanger Jules Jean Vanobbergen, beter bekend als Lange Jojo, is in de nacht van dinsdag op woensdag overleden. Lange Jojo is bekend van zijn populaire hits zoals ‘On a soif’, ’Jules César’, ’Victor le footbaliste’ en ’E viva Mexico’ en werd in 2015 uitgeroepen tot ereburger van Brussel en in 2016 tot ere-Marollien. De stad Brusselse opende daarom een rouwregister in het Brusselse stadhuis. Op de Grote Markt werd woensdagavond tussen 17 en 19 uur twee uur lang muziek van Lange Jojo gespeeld en ondanks het mindere weer daagden heel wat fans op. “In mijn studententijd gingen wij dikwijls iets drinken en dan weerklonk de muziek van Lange Jojo. Het is plezant om die herinneringen hier op de Grote Markt terug op te rakelen”, vertelt Bernard Guillaume (66). Brasserie de la Gare Even verder staan Christian Rillaert (78) en zijn dochter Sarah met tranen in de ogen naar de muziek van Lange Jojo te luisteren. “Lange Jojo is 40 jaar lang mijn beste vriend geweest en samen zijn we vaak op vakantie gegaan”, vertelt Christian. “Ik heb jarenlang ook Brasserie de la Gare in sint-Agatha-Berchem uitgebaat en daar kwam hij dikwijls langs om iets te eten. Bovendien trad hij er ook vaak om, dikwijls als vriendendienst voor mij.” (Lees verder onder de foto) Christian en Sarah koesteren mooie herinneringen aan Lange Jojo. — © IF Ook dochter Sarah heeft goede herinneringen aan Lange Jojo. “We gingen voor de coronaperiode nog wekelijks eten en hij was altijd positief ingesteld. Ook tijdens zijn ziekte wilde hij dat we verder bleven feesten en dat we het positieve onthielden. Dat is ook wat ik meeneem.” Grafzerk Lange Jojo stierf uiteindelijk op 85-jarige leeftijd na een slepende ziekte. “Hij was bang voor de dood. Maar op het moment dat die naderde, kwam ook het besef dat hij wel degelijk iets achterliet. Hij wist dat hij aan de mensen plezier had geschonken en dat hij het Brusselse folklore aan de mensen heeft geschonken. Dat heeft hem uiteindelijk gerustgesteld. We moesten ook altijd lachen om wat Lange Jojo op zijn grafzerk wilde zien: c‘est ici que Jojo repose, durant sa vie, il n‘a jamais fait autre chose.” (Lees verder onder de foto) In het stadhuis werd een rouwregister geopend. — © AMG “Hij heeft uiteraard hard gewerkt, maar hij heeft ook geprofiteerd van het leven en ook veel gerust. Het typeert hem als levensgenieter. Hij hield van het leven op een rustige manier. Hij ging graag op restaurant met vrienden, maar hield er bijvoorbeeld ook van om naar de thermen te gaan.” Brussels dialect Lange Jojo zong vooral in het sappig Brussels dialect. “Het was ook geen kanttekening dat hij Brusselaar was. Hij was dat in hart en nieren. Deze hommage op de Grote Markt had hij dus wel wat verwacht, maar hij zou dit ook wel zeker geapprecieerd hebben”, vertelt Sarah. “Vooral de oudere Brusselaars zullen zich Lange Jojo herinneren, maar ook de jongeren zullen zich hem nog herinneren”, valt Christian in. “In school krijgen ze immers het Brussels dialect mee aan de hand van de nummers van Lange Jojo. Hij zal dus door jong en oud herinnerd worden.” 2) PORTRET. Zonder zijn wasmachine had Lange Jojo zijn wereldhit nooit kunnen schrijven In 2018, in de aanloop naar het WK. — © ISOPIX Wat hebben Clint Eastwood, The Rolling Stones en de Poolse ex-premier Lech Walesa gemeen? Allemaal hebben ze Olé, olé,olé, olé, we are the champions meegezongen. Allemaal dachten ze dat het een volksliedje was: van iedereen en van niemand. Maar dat is het niet. Het is een nummer van de Brusselse volkszanger Lange Jojo (85), die woensdagnacht overleed na een slepende ziekte. Paul Demeyer Gisteren om 17:47 • Jules Jean Vanobbergen – zo heet Lange Jojo echt – is geboren op 6 juli 1936 in Elsene. Al op zijn derde verjaardag gaf hij zijn eerste optreden, op een tafeltje in een café in Koekelberg. Zijn ouders zagen een artistieke carrière wel zitten en stuurden hem op zijn zestiende naar de kunstacademie. “Daar kreeg hij zijn bijnamen: Lange Jojo en voor de Franstaligen Grand Jojo, omdat hij de grootste van de klas was”, vertelt fan Cyril Forthomme, die in Boussu-lez-Walcourt een Lange Jojo-museum opende. Lange Jojo was een begenadigd tekenaar en mocht de ramen van de Brusselse cafés gaan beschilderen. Maar dat bracht te weinig op en Jojo zocht een vaste job bij elektronicaketen Cado Radio. Daar mocht hij de platenverkoop doen. ’s Avonds kluste hij bij als muzikant in het Brusselse jazzcircuit, waar hij de beginnende Jacques Brel vaak ontmoette. Brel werd een wereldster, Jojo vertegenwoordiger voor een jukeboxbedrijf. In cafés moest hij de nieuwe plaatjes gaan leveren. “Daar hoorde hij klachten: er is te weinig ambiancemuziek. Dat triggerde Jojo om zelf ambianceplaatjes te maken”, zegt Cyril Forthomme. Chef un petit verre on a soif, Jules César en Victor le footballiste (telkens in het Frans-Brussels en Vlaams-Brussels) werden bescheiden hitjes. Van allez naar olé Zijn grootste succes scoorde Lange Jojo in 1986 met Olé, olé, olé, the fans, dat we zingen als Olé, olé, olé, olé, we are the champions. Het was eigenlijk een vertaling van zijn eigen hit van het jaar voordien, Anderlecht champion, ofte Allez, allez, allez, allez, we are the champions, toen zijn Anderlecht kampioen speelde. “Ik wilde dat seizoen een liedje maken om mijn voetbalclub te eren”, zei Lange Jojo in een van zijn laatste interviews. “Ik zat met het zinnetje Allez, allez, allez, allez, we are the champions in mijn hoofd, maar kreeg er geen muziek onder. Toch niets wat pakkend genoeg was om het iedereen te laten meebrullen. Terwijl ik daarover thuis kwaad liep te ijsberen, zette mijn vrouw ook nog eens de wasmachine op. Ik dacht dat ik uit mijn vel zou springen van colère. En dan, plots, luisterde ik naar het ritme van de vallende kleren in de wasmachine: tsjoeme, tsjoeme, tjsoeme, tsjoeme. En ik had het, de allez, allez, allez, allez-kreet was geboren.” Lange Jojo kreeg de Anderlecht-spelers (onder anderen de 18-jarige Enzo Scifo) zo zot dat ze het refrein mee inzongen. Het werd een bescheiden hit. Zijn Engelstalige versie schopte het een jaar later verder: in alle voetbalstadia ter wereld werd het meegezongen. Zelfs in Japan kwam de single uit en haalde hij de top van de hitparade, toen hij als begintune werd gebruikt voor een voetbalprogramma op tv. Ceau?escu is dood, olé olé olé In het Eén-programma Belpop vertelde muziekuitgever Hans Custers hoe wereldsterren Olé, olé, olé, olé gebruikten. De Poolse havenarbeider Lech Walesa (die later premier werd) zong het toen hij met zijn stakerspiketten door de straten van Gdansk trok. De Rolling Stones noemden de cd van hun allereerste Cuba-optreden Olé, olé, olé! omdat de Cubanen dat zongen voor hun optreden in het stadion van Havana. Toen de Roemenen hun dictator Nicolae Ceau?escu hadden terechtgesteld, trokken ze Olé, olé, olé, olé-zingend door de straten van hoofdstad Boekarest. En regisseur Clint Eastwood gebruikte het liedje in zijn film Invictus. “Maar vergis je niet, rijk is Lange Jojo er niet van geworden”, zegt fan Cyril Forthomme. “Het nummer is door nogal wat mensen samen geschreven. Die moesten allemaal van de koek delen. In zijn topjaren kon Lange Jojo goed leven van zijn optredens en platenverkoop, maar rijk worden, dat niet.” Toen het grote succes uitbleef, ging lange Jojo nog twintig jaar werken voor de provincie Waals-Brabant. “Om toch een pensioen te hebben”, zei hij tegen Forthomme. Lange Jojo verloor zijn eerste echtgenote en zijn enige dochter aan kanker. Na het overlijden van zijn dochter verhuisde de volkszanger met zijn tweede echtgenote naar Dilbeek. Woensdagnacht is hij overleden. 3) Zanger Lange Jojo is overleden © IMAGEGLOBE Zanger Jules Jean Vanobbergen, beter bekend als Lange Jojo, is op 85-jarige leeftijd overleden na een lange ziekte. Hij is bekend van populaire hits zoals ‘On a soif’, ‘Jules César’, ‘Victor le footbaliste’ en ‘E viva Mexico’. adbBron: BELGA Gisteren om 03:15 • Vanobbergens archivaris en de uitbater van zijn museum, Cyril Forthomme, meldde zijn overlijden woensdag rond 2 uur aan Belga. “België verliest een grote meneer in de muziekwereld. De koning van de sfeer, een populair icoon, is niet meer”, zei Forthomme, die ook goed bevriend was met de zanger. “Hij zal herinnerd worden dankzij zijn liedjes, die gespeeld worden om te zingen, te dansen en te vieren.” Lange Jojo was al een tijd ziek. Eerste optreden als 3-jarige Jules Jean Vanobbergen werd geboren op 6 juli 1936 in Elsene. Op 3-jarige leeftijd gaf hij zijn eerste optreden in een bistro in Koekelberg. Dat vertelde hij zelf in zijn in 2015 gepubliceerde biografie. Zijn kinder- en jeugdjaren bracht hij door in Molenbeek. Op zijn zestiende verliet hij de school om naar de academie te gaan omdat hij schilder wilde worden. De bijnaam van Vanobbergen, Grand Jojo in het Frans, Lange Jojo in het Nederlands, kreeg hij tijdens zijn schooltijd. Zijn muzikale carrière startte eind jaren 60. Lange Jojo is bekend van populaire hits zoals On a soif, Jules César, Victor le footbaliste en E viva Mexico. Dat laatste nummer bedacht hij toen de Rode Duivels in 1986 naar het WK Voetbal gingen in Mexico. An error occurred. Bekijk deze video op www.youtube.com of zet JavaScript aan als dit uitstaat in je browser. Ereburger Hij werd in 2015 uitgeroepen tot ereburger van Brussel. En in 2016 tot ere-Marollien. De zanger haalde tijdens de ceremonie enkele anekdotes boven uit zijn jeugd in de Marollen. “Eerst benoemd worden tot ereburger van de stad Brussel en dan tot ere-Marollien: dit is de kers op de taart en ik voel mij zeer vereerd. Ik heb mijn hart verloren aan deze wijk en mijn roots liggen hier. De Marollen zijn deel van onze heerlijke Brusselse folklore die we moeten behouden”, zei de zanger. Lange Jojo besliste in juni dit jaar nog om een punt te zetten achter zijn muzikale carrière. “Het is voorbij. Ik wil niet meer op een podium staan. Alle geplande concerten zijn geannuleerd. En ik ga met pensioen”, verklaarde hij toen. 3) Lange Jojo (85), schrijver van ’Olé, olé, olé, olé, we are the champions', overleden Wat hebben Clint Eastwood, The Rolling Stones en de Poolse ex-premier Lech Walesa gemeen? Allemaal hebben ze Olé, olé, olé, olé, we are the champions meegezongen. Allemaal dachten ze dat het een volksliedje was: van iedereen en van niemand. Maar dat is het niet. Het is een nummer van de Brusselse volkszanger Lange Jojo (85), die woensdagnacht overleed na een slepende ziekte . PAULDEMEYER JULES JEAN VANOBBERGEN ALIAS LANGE JOJO “Ik dacht dat ik uit mijn vel ging springen toen mijn vrouw de wasmachine opzette. En toen, plots, had ik het” Zijn wereldhit dankt hij aan de wasmachine J ules Jean Vanobber gen - zo heet Lange Jojo echt - is geboren op 6 juli 1936 in Else ne. Al op zijn derde verjaar dag gaf hij zijn eerste optre den, op een tafeltje in een café J zagen een artistieke carrière wel zitten en stuurden hem op zijn zestiende naar de kunstacademie. “Daar kreeg hij zijn bijnamen: Lange Jojo en voor de Franstaligen Le Grand Jojo, omdat hij de grootste van de klas was”, vertelt fan Cyril Forthomme, die in Boussu-lez-Walcourt een Lange Jojo-museum opende. Lange Jojo was een begena digd tekenaar en mocht de ramen van de Brusselse cafés gaan beschilderen. Maar dat bracht te weinig op en Jojo zocht een vaste job bij elek tronicaketen Cado Radio. Daar mocht hij de platen verkoop doen, ’s Avonds klus te hij bij als muzikant in het ar re n café Brei werd een wereldster, Jojo vertegenwoordiger voor een jukeboxbedrijf. In cafés moest hij de nieuwe plaatjes gaan leveren. “Daar hoorde hij klachten: er is te weinig ambiancemuziek. Dat trigger de Jojo om zelf ambiance plaatjes te maken”, zegt Cyril Forthomme. Chef, un p’tit verre on a soif Jules César en Victor le footballiste (telkens in het Frans-Brussels en Vlaams-Brussels) werden bescheiden hitjes. Zijn grootste succes scoorde Lange Jojo in 1986 met Olé, olé, olé, the fans, dat we zin gen als Olé, olé, olé, olé, we are the champions. Het was ei genlijk een vertaling van zijn eigen hit van het jaar voor dien, Anderlecht Champion, ofte Allez, allez, allez, allez, we are the champions, toen zijn Anderlecht kampioen speel de. “Ik wilde dat seizoen een liedje maken om mijn voet balclub te eren”, zei Lange Jojo in een van zijn laatste in terviews. “Ik zat met het zin netje Allez, allez, allez, allez, we are the champions in mijn hoofd, maar kreeg er geen muziek onder. Toch niets wat pakkend genoeg was om het iedereen te laten meebrullen. Terwijl ik daarover thuis kwaad liep te ijsberen, zette mijn vrouw ook nog eens de wasmachine op. Ik dacht dat ik uit mijn vel zou springen van colère. En dan, plots, luis terde ik naar het ritme van de vallende kleren in de was machine: tsjoeme, tsjoeme, tjsoeme, tsjoeme. En ik had het, de allez, allez, allez, allez kreet was geboren.” Lange Jojo kreeg de Ander lecht-spelers (onder anderen de 18-jarige Enzo Scifo) zo zot dat ze het refrein mee inzon gen. Het werd een bescheiden hit. Zijn Engelstalige versie schopte het een jaar later ver der: in alle voetbalstadia ter wereld werd het meegezon gen. Zelfs in Japan kwam de single uit en haalde hij de top van de hitparade, toen hij als begintune werd gebruikt voor een voetbalprogramma op tv. Ceausescu is dood, olé olé olé In het VRT-programma Bel pop vertelde muziekuitgever Hans Custers hoe wereldster ren Olé, olé, olé, olé gebruik ten. De Poolse havenarbeider Lech Walesa (die later premier werd) zong het toen hij met zijn stakerspiketten door de straten van Gdansk trok. De Rolling Stones noem den de cd van hun allereerste Cuba-optreden Olé, olé, olé! omdat de Cubanen dat zongen voor hun optreden in het sta dion van Havana. Toen de Roemenen hun dictator Nico lae Ceausescu hadden terechtgesteld, trokken ze Olé, olé, olé, olé- zingend door de straten van hoofdstad Boekarest. En regisseur Clint Eastwood gebruikte het liedje in zijn film Invictus. “Maar vergis je niet, rijk is Lange Jojo er niet van gewor den”, zegt fan Cyril Forthom me. “Het nummer is door nogal wat mensen samen geschreven. Die moesten alle maal van de koek delen. In zijn topjaren kon Lange Jojo goed leven van zijn optredens en platenverkoop, maar rijk worden, dat niet.” Toen het grote succes uitbleef, ging lange Jojo nog twin tig jaar werken voor de provincie Waals - Brabant. “Om toch een pensioen te heb ben”, zei hij tegen Forthomme. Lange Jojo verloor zijn eerste echt genote en zijn enige dochter aan kanker. Na het overlijden van zijn dochter verhuisde de volkszanger met zijn tweede echtgenote naar Dilbeek. Woensdagnacht is hij dan overleden. | VANOBBERGEN, Jules Jean (I220653)
|
| 60831 | Rouwbericht Het Nieuwsblad | BOTTE, Maria Bertha (I113601)
|
| 60832 | Rouwbericht Het Nieuwsblad 11-4-2013 | DEVOS, Arlette (I103531)
|
| 60833 | rouwbericht het nieuwsblad 14-1-2016 | VAN GRIMBERGEN, Roger (I141329)
|
| 60834 | rouwbericht het nieuwsblad 28-12-2013 | FLORIZOONE, Eric (I21138)
|
| 60835 | rouwbericht HN 16-12-2014 | DEGRYSE, Maurits (I122319)
|
| 60836 | rouwbericht HN 16-12-2017 www.uitvaartcentrum-lambrecht.be https://nl.wikipedia.org/wiki/Manu_Ruys https://www.emieldullaert.be/archief/memoriam-manu-ruys-1924-2017/ In memoriam Manu Ruys (1924-2017) - 20/12/2017 - terug Begin december 2017 overleed Manu RUYS, op 93-jarige leeftijd (1924-2017). Hij was één van de meest invloedrijke Vlaamse perscommentatoren. Vanaf 1975-1989 was hij politiek hoofdredacteur van de katholiek- Vlaams gezinde krant De Standaard. Door zijn politieke commentaren was M. Ruys één van de belangrijkste stemmen in de opbouw van het Vlaamse natie- en staatsvormingsproces in de tweede helft van vorige eeuw. Manu Ruys groeide op in een Antwerpse katholieke, Franstalige bourgeoisfamilie. Hij werd Vlaamsgezind aan het Franstalige jezuïetencollege in Antwerpen. Hij studeerde Germaanse talen aan de KULeuven. Hij werd in 1949 als jongeman parlementair redacteur voor de Katholiek- Vlaamsgezinde krant De Standaard. Het zal het begin betekenen van een lange loopbaan van politiek journalist- commentator. In 1975 werd hij politiek hoofdredacteur van De Standaard tot vlak voor zijn pensionering in 1989. In 2015 kreeg hij het Groot Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap. Vandaag spreekt men vaak over woelige tijden. Maar in de naoorlogse periode bij het begin van Ruys’ loopbaan was het niet minder heftig: met de collaboratie en de naoorlogse repressie, het begin van de Koude Oorlog en de moord op de communistische leiders wereldwijd, maar ook in België met Julien Lahaut, de Konings- en Schoolkwestie, de dekolonisatiebeweging in Belgisch- Kongo dat een speelbal werd van de mondiale geopolitiek. Pluralistische verzuiling versus neoliberaal eenheidsdenken Manu Ruys was de exponent van wat pejoratief, de verzuilde pers werd genoemd. (In de categorie “Journalistiek” van deze blog hebben we een aantal beschouwingen daarover neergeschreven). Toch twee opmerkingen. De zogenaamde verzuilde pers was al met al een goede weerspiegeling van pluralisme in Vlaanderen, met grosso modo een liberaal, katholiek en socialistisch georiënteerde pers. Vanuit een bepaalde hoek werden vele karikaturen over de verzuilde pers de wereld ingezonden. Die pers zou slaafs de oekazes van het betrokken politiek establishment gevolgd hebben, er werd gezegd dat ze ideologisch betonnen oligarchische monolieten waren. Sommigen zullen zeggen dat het “vroeger altijd beter was”, wat niet zo is. Maar, men kan wel simpel vaststellen dat het pluralistisch denken van weleer vandaag is vervangen door het neoliberale eenheidsdenken. Waarvan we elke dag zien dat dit een zware hypotheek legt op de ontvoogding van het Vlaamse volk. In 1995 kreeg M. Ruys de Orde van de Leeuw. Hij maakte daar toen al zeer kritische bedenkingen over de toestanden in Vlaanderen: “Ik huiver voor een Vlaanderen dat vergiftigd zou worden door het egoïsme van parvenu’s en omhoog gevallen potentaten; voor een Vlaanderen waarin de machtigen erin slagen bestuurlijke onbekwaamheid en wanbeheer toe te dekken; voor een Vlaanderen waarin de wereld van de reclame de media volledig inpalmt en de commercie het vrije denken en het vrije woord zou versmachten. Die gevaren zijn niet denkbeeldig”. Jarenlang was de journalistieke inbreng van Manu Ruys in zijn editorialen inspirerend voor de Vlaamse en ook de Franstalige publieke opinie in het natie- en staatsvormend proces van Vlaanderen. Er zijn naar aanleiding van zijn overlijden, heel wat commentaren geschreven over de rol en betekenis van de overleden Manu Ruys. In wat volgt leggen we enkele accenten van zijn politiek denken. We grijpen naar een paar van zijn geschriften. Structurele zwakte van het Vlaams emancipatiestreven Het boek “De Vlamingen, een volk in beweging, een natie in wording” (224 blz., lannoo, 1970) is in feite een standaardwerk geworden dat iedere bewuste Vlaming zou moeten gelezen hebben. Het boek verscheen in een tijd toen Vlaanderen niet langer het arme, bedeesde broertje was in België op economisch en politiek vlak. Met zijn essay bood hij de Vlamingen een prachtige, helder geschreven synthese aan van de grote lijnen van de geschiedenis der zuidelijke Nederlanden, de Vlaamse beweging en de actuele vragen in die jaren. Ook toen schreef hij in zijn boek een verhelderend stuk over de verhouding nationale beweging en arbeidersbeweging. “Was de evolutie naar een eigen nationaal bewustzijn en de drang naar zelfstandigheid een kleinburgerlijk fenomeen dat de arbeidersbeweging niet beroerde en niet beroeren kon? Het is beweerd, maar ten onrechte. De klemtoon van de actie lag wellicht op het rechttrekken van scheefgegroeide taalverhoudingen; het is ook niet betwistbaar, dat het verbalisme van sommige ideologen de arbeidersklasse niet aansprak. Maar ook in de tussenoorlogse periode vertoonde de Vlaamse beweging een sociale dimensie. Vlaamse en sociale eisen waren gekoppeld. Men had oog voor de samenhang economische macht en verfransingsdruk (red. nu verengelsing). In de christelijke arbeidersbeweging bestond een Vlaamse reflex, vooral bij de jongeren. Het is dus niet juist, dat de Vlaamse beweging in een uitsluitend burgerlijke context verliep. Zij vertoonde wel een overwegend katholiek beeld. En dat verklaart gedeeltelijk, waarom heel wat vrijzinnigen en socialisten niet konden meegaan. Dat heel wat katholieke Vlaamsgezinden, op economisch gebied, voor de corporatistische gedachten voelden, bevorderde eveneens de allergie van de socialisten voor de Vlaamse actie. Dat het niet tot een wederzijdse bevruchting kwam, was een element van structurele zwakte in de Vlaamse emancipatiestrijd”. Ook zag M. Ruys als katholieke intellectueel een ruimer plaatje (cfr. verder). Hij pleitte uitdrukkelijk voor een veelkleurig, pluralistisch lappendeken in Vlaanderen. In zijn boek stelt hij: “De Vlaamsgezinde ‘linkse’ opinie die na de tweede wereldoorlog soms zo kranig tot uiting kwam, o.m. in de groep van Het Pennoen, (red. o.l.v. Jan Olsen) is even nodig als het milieu van managers en economisten dat, meer dan politici, Vlaanderen prestige schenkt in de Nederlanden en Europa”.(blz.222). Als uitspraak van een man geboren en getogen in een katholiek, Vlaams establishment is dat interessant. Vlaanderen- Nederland: confederaal samenwerken Nadat hij zich als gepensioneerde had teruggetrokken in de goede zeelucht van Zeebrugge, en naar zijn eigen zeggen de Bühne voor de ‘balustrade’ had ingewisseld, bleef hij de evoluties van dichtbij volgen. Het resulteerde in 1996 op 72-jarige leeftijd in een essay “Achter de maskerade”. Het handelde over het politieke machtsspel in België. Het boek werd een groot succes. Velen drongen aan op een vervolg. Het werd in 1998 een nieuw , kort essay van 118 blz onder de titel “ Over de drempel van angst” (1998). Het was op twee na zijn laatste publicatie (‘Mijn levensverhaal’, 1999 en als Kongo-specialist: ‘Waarom Lumumba moest sterven’, 2000) In het essay ‘Over de drempel van de angst’ heeft hij het ondermeer over de nieuwe evoluties in Europa. Volgens M. Ruys is gebleken dat de etnische, culturele en godsdienstige verscheidenheid die Europa steeds heeft gekleurd, niet zomaar kan worden uitgevlakt en genegeerd. Naast de Germaanse- Latijnse tweeledigheid is er de oud Slavische orthodoxie. Aan de grenzen woelt de islam met zijn vooruitgeschoven moslimgemeenschappen op de Balkan en met miljoenen geïmmigreerde nieuwkomers in de Unie zelf. Uit dat mozaïek zal Europa een nieuwe politieke en culturele synthese moeten filteren. Vlaanderen in het centrum van grote havengebieden Op het vlak van de grote regionale entiteiten kan Vlaanderen een dynamische economische rol spelen in het West-Europese deltagebied (dat ook Rijsel en het Franse noorden, de Randstad Holland en Nordrhein-Westfalen omvat). De relatie tussen Nederland en Vlaanderen zal steeds belangrijker worden. Er is niet alleen de gemeenschappelijke taal. Ondanks een scheiding van vier eeuwen en de verschillen in levensstijl groeit op verschillende terreinen een opvallende convergentie. De staatkundige eenmaking van het hele Nederlandstalige gebied in Europa is volgens M. Ruys geen actuele opdracht. Het zou de pogingen tot toenadering die gaande is, stilleggen en wellicht doen omslaan in verkilling en afstandelijkheid. Best wordt gedacht aan de oprichting in etappes van structuren sui generis, waarmee Vlaanderen en Nederland gemeenschappelijke belangen behartigen en als ‘confederale’ bondgenoten optreden. Manu Ruys: “Er bestaat een Nederlandse cultuurnatie met gewestelijke varianten. De natie heeft behoefte aan samenhang om het imperialisme van de grotere cultuurnaties af te weren. Die samenhang bevorderen is voor alle Nederlandstaligen een kwestie van eigenbelang”. Durf rebelleren! We pikken er het hoofdstukje “Tegen de apartheid van de hebzucht” uit. Het is na lectuur een maatschappij kritisch stuk van een man die jarenlang zijn loopbaan uitbouwde in een krant van het in Vlaanderen sterk dominante katholieke establishment. Hij schetst en met een aantal forse maar weloverwogen borstelstrepen een tableau, zij het vrij moraliserend, waarin ook links flaminganten zich ten dele in kunnen herkennen. Hij neemt afstand zonder het te schrijven, van de vooral in liberale middens gekoesterde peptalk van “the duty to optimism”. M. Ruys zegt dat er wat knaagt aan de euforische, economische uitbundigheid. Hij verwijst naar de automatiseringsprocessen in de bedrijfswereld die de “mensen genadeloos vervangt door machines die steeds zelfstandiger handelen”. Met zijn economische betekenis verdwijnt ook de sociale erkenning van de werknemer. Hij ziet dat in Vlaanderen de natuurlijke biotoop van de mens verandert. “Handel en nijverheid, agro-industrie en grootwarenhuizen, omzeilen moeiteloos, vaak met medeplichtigheid van politieke bestuurders, de wetgeving die het milieu moet beschermen. In de steden domineert een vastgoedmaffia, die de ziel van oude, levende volkswijken doodt”. Hij vraagt zich af of dit, en nog veel meer, terechte kritiek is, als hij vaststelt dat de welstand vandaag veel groter is dan een halve eeuw geleden. De inkomsten liggen vijfmaal hoger dan in de jaren dertig van vorige eeuw. Echte armoede is zeldzaam. We werken steeds minder, eten iets gezonder, leven veel langer. Er is overheidsgeld voor onderwijs, gezondheidszorg, bejaardenopvang. Er zijn geen revolutionaire stromingen merkbaar. De massa ligt in de narcose van het vluchtige genieten. Betogingen van protesterende vakbonden of stakers zijn ludieke shows, zij ontsporen zelden in verbittering en verwoestende geweldpleging. Toch lijkt de mens volgens M. Ruys, de prooi van toestanden waarin alles mag, als het maar winst oplevert. De mens dreigt het slachtoffer te worden van wilde economische concurrentieoorlogen, van een laisser- faire politiek, waarin de overheid buiten democratische controle om inspeelt op de belangen van megatrusts. Het gevaar voor M. Ruys is dat onze maatschappij straks geen samenleving meer is. De staat houdt via het stelsel van sociale zekerheid de fictie van de solidariteit in stand. In werkelijkheid groeit de apartheid van de hebzucht. Er ontstaat gettovorming. De hulpbehoevenden en de armen schuilen in verpauperde buurten en de welgestelden verschansen zich in luxueuze stadstorens of riante voorsteden, waar privé bewakingsdiensten rovers en vandalen op afstand houden. De staat en de economie worden bestuurd door een klasse die mondiaal denkt. De aangroei van haar rijkdom en macht wordt bepaald door beslissingen die, op wereldomspannende internetsnelwegen, getroffen worden door lieden zonder enig ethisch besef (red. denk aan de film De Wolven van Wall Street). Het is geen toekomstbeeld, maar actualiteit. Manu Ruys besluit dit hoofdstukje: “De verandering kan, ondanks alles, vooruitgang betekenen. Op voorwaarde dat mensen durven rebelleren tegen oeverloze uitbuiting, hebzucht, en het junglerecht van de sterkste. Dat de mensen niet langer mee hollen in de waanzinnige rit naar steeds meer luxe en vertier. Dat zij met andere gelijkgezinden het gesprek zonder grenzen aangaan”. | RUYS, Emmanuel (I166675)
|
| 60837 | rouwbericht HN 25-1-2017 | DE SCHAMPHELAERE, Lucien (I154693)
|
| 60838 | rouwbericht HN 25-1-2020 | VANCRAEYNEST, Rika (I196537)
|
| 60839 | rouwbericht HN 27-9-2020 | BOUQUET, Pierre (I49533)
|
| 60840 | rouwbericht HN 30-12-2014 (Leo?Tindemans • 16/04/1922 (Zwijndrecht) • 26/12/2014 (Edegem) • Woonachtig te Edegem Voormalig premier Leo Tindemans is op 26 december op 92-jarige leeftijd overleden. Hij was een Belgisch politicus voor CD&V (vroeger CVP) en minister van staat. Hij was eerste minister van twee regeringen in België (periode van 25 april 1974 tot 20 oktober 1978) en behaalde het grootste aantal voorkeurstemmen in de Belgische geschiedenis bij de Europese verkiezingen van 1979. } | TINDEMANS, Leonard Clemence (I125180)
|
| 60841 | rouwbericht HN 30-12-2017 | VAN DEN DRIESSCHE, Margaretha (I141935)
|
| 60842 | rouwbericht HN 31-10-2018 | WINDELS, Liliane (I176638)
|
| 60843 | rouwbericht HN 8-1-2018 | VAN DE WIELE, Edwin (I164160)
|
| 60844 | rouwbericht HN 8-4-2020 | BERNOLET, Jan (I201097)
|
| 60845 | rouwbericht J. Termote http://www.commeyne.be/ | TERMOTE, Heidi (I117827)
|
| 60846 | Rouwbericht krant Huguette ROOSE Jetje ROOSE www.kerknet.be/admin/gotourl.php?folder=/federatie/6411... Bestandsformaat: PDF/Adobe Acrobat - Snelle weergave 8 dec 2011 – Echtgenote van de heer Jan Van den Driessche. ... De families Roose, Van den Driessche, Grymonprez, Lefrancq en aanverwanten ... | ROOSE, Jetje (I88269)
|
| 60847 | rouwbericht krant | DUPONT, Stephan (I87692)
|
| 60848 | rouwbericht krant | VAN DEN DRIESSCHE, Jan (I88268)
|
| 60849 | Rouwbericht krant | MATTHYS, Arsène (I103513)
|
| 60850 | rouwbericht krant | KEMPENEER, Jean (I103938)
|